Ειναι καποιες φορες..

Που ολα τ`ανθρωπινα μου φαινονται κουτα, ματαια, χωρις λογικη και νοημα.

Εχω βρει τους διακοπτες λοιπον και αποκοβομαι απ`ολα οσα μπορει να συμβαινουν εκεινη τη στιγμη τριγυρω.

Αποτραβιεμαι στις σκεψεις μου οι οποιες δεν εχουν χωρο για ανθρωπινα προσωπα, η οτιδηποτε υλικο. 

Μονο στοιχεια της φυσης ειν`εκει, ομορφες γωνιες που απομονονω τον εσωτερο εαυτο ν`αναπαυτει για λιγο απο ολα τα αχρηστα καθημερινα ψυχοφθορα πραγματα.

Εκει λοιπον σκανε οι πρωτες σκεψεις σαν λαμψεις , καθεμια με μια λεξη στο κεντρο της.

Λεξεις που με απασχολουν καιρο, μηνες , χρονια πολλα.

Δεν ημουν παντα ετσι οπως ειμαι τωρα.

Ακολουθησα μια πορεια βασιζομενος στο ενστικτο , την ολοενα αυξανομενη πιστη που κλιμακωνεται οσο προχωρας σε μονοπατια που εχεις επιλεξει να γινουν δικα σου.

Δεν ειμαι παρα ενα ατιθασο παιδι που δεν θελει, δε γουσταρει συνειδητα να μεγαλωσει.

Και γιατι να μεγαλωσει; Υπαρχει καποιος σοβαρος λογος η καποια ποινη για οσους ειναι ετσι ;

Καποτε στην πρωτη νιοτη μου , ειπε ενας τυπος κοστουμαρισμενος ολο αυτοπεποιθηση, οτι το παν ειναι να εισαι σοβαρος. Ξεσπασα σε τρανταχτα γελια αυθορμητα επειδη μου φανηκε τοσο γελοιος ταυτοχρονα και ψευτικος.

Στη συνεχεια τον ρωτησα τι οφελος εχει αυτο , κι εκεινος μιλαγε κανα τεταρτο λεγοντας οτι θα σε με σεβεται η ...κοινωνια, ο λογος μου θα εχει ειδικο βαρος για τους γυρω μου, θα με υποληπτονται και αλλα πολλα χαζα.

Τι ειναι ομως σοβαρο αρκετα για να του δωσω σημασια ;

Τι σημαινει να εισαι σοβαρος ; Μου θυμισε τωρα μια διαφημιση με υποσυνειδητο μυνημα, « να εισαι καλο παιδι κι αριστος μαθητης ..» και αλλες συστημικες βλακειες..

Συνειδητοποιησα λοιπον πως μας εχουν καλουπωσει , πραγμα για μενα εκεινα τα χρονια απαραδεκτο , αιτιο οργης και αντεκδικησης. Ματαια εψαξα υλικα να ραψω μια στολη ενος ξεχωριστου εκδικητη τιμωρου οσων επαιζαν με τα νευρα και τις ζωες μας..

Λες και ειχαν εξαφανιστει ολα τα υλικα για να μη την φτιαξω κι αναλαβω δραση.

Που να βρεις ομως και τους υπευθυνους πρωτομαστορες ολου αυτου του στημενου τροπου χειραγωγησης; Προβλημα σκεφτηκα το να τους βρεις και να παρεις εκδικηση.

Καπου επρεπε να ρωτησω, να μαθω ποιοι ησαν εκεινοι και πως τολμουσαν να πραττουν κατι το τοσο σιχαμερο και απανθρωπο εναντιον της ιδιας τους της φυτρας.

Αργοτερα βεβαια εμαθα οτι δεν ανηκουν αυτοι στην δικη μας φυτρα, ειναι απο αλλη, ελλατωματικη και με σκοτεινη προελευση.

Εκει αναδιοργανωθηκα μεσα μου, ειχα ηδη προχωρησει εσωτερικα και ειπα να κανω υπομονη μερικα χρονια εως οτου ολοκληρωσω την βασικη εκπαιδευση μου ως αρχαριος ερευνητης κι εγρηγορος ορθοδοξος Ελληνας.

Τις μισες περιπου νυχτες καθε μηνα κοιμομουν αργα οχι επειδη εμενα σπιτι και μελετουσα βιβλια, αλλα μου αρεσε να περπατω στα βουνα με το φεγγαρι η χωρις αυτο , παρατηρωντας την πολη κατω να μη σταματα τους κυκλους ζωης θανατου και υπνου...

Δε θυμαμαι να εχω φοβηθει οτιδηποτε καποιο απο αυτα τα βραδυα κι εκτος αυτου παντα φοραγα σταυρο διαβασμενο ,οπως επισης γνωριζα την ενεργεια των τοποθεσιων που επισκεπτομουν ως νυκτερινος περιπατητης , η αλλοτε οδηγωντας ενα αυτοκινητο, και καποτε μια μοτοσυκλεττα..

Παντα κατεληγα καπου να κυττω την θεα απο ψηλα, και να κατανοοω την μικρη αδυναμη φυση μας, την χαζομαρα της ματαιοδοξιας, της μεγαλομανιας την ματαιοτητα του ανθρωπινου ειδους γενικα. 

Γρηγορα καταλαβα οτι τεινουμε ως γηινος πολιτισμος στη δυση μας. Σταθηκαμε αναξιοι και πολυ λιγοι και μικροι μπροστα στο μεγαλειο της δημιουργιας.

Αυτο εχει συγκεκριμενο τιμημα, και το πληρωνουμε ηδη..

Σταθηκαμε οχι μονο αχρηστοι, αλλα και αχαριστοι καταστροφεις σε οτι θεικο μας δοθηκε.

Αντι να ευγνομωνουμε στραφηκαμε εναντιον του δημιουργου. 

Στραφηκαμε εναντιον της ιδιας μας της ψυχης εγκλωβιζοντας την σε αδιεξοδα ποικιλλων μορφων.

Το πιο τραγικο ειναι πως γνωριζαμε εξ`αρχης την πληρη αποτυχια και απωλεια καθε μας βηματος , αλλα ο εγωισμος και η ηλιθιοτητα υπερνικησε τη λογικη και την οποια πιστη.

Οι δικαιολογιες μας πολλες, αλλα χωρις βασεις , παρεμειναν φτηνες δικαιολογιες.

Φτασαμε δηλαδη να θεωρουμε πως εχουμε το περιθωριο να κοροιδεψουμε η ισως και να ξεπερασουμε  τον ιδιο τον κατασκευαστη μας. 

Σε καθε πονο , ασθενεια η ατυχημα να τα βαζουμε με το Θεο λες κι Εκεινος φταει που ειμαστε κουτοι , κακοι μαθητες.

Ποσο μικροι και τιποτενιοι ειμαστε..

Τι μας εφταιξε ο δημιουργος ; Ουδεποτε επενεβη σε καποιου τη ζωη αυτοκλητα, παρα μονο για να τον προστατευσει. Ουδεποτε ζητησε κατι απο καποιον ανθρωπο.

Ουδεποτε τιμωρησε η κατεστρεψε οτιδηποτε – αν κι εχει ολο το δικαιωμα ως δημιουργος – αν πρωτα δεν ειχε κληθει απο τις ιδιες μας τις πραξεις γι`αυτο.

Απο τις ιδιες μας τις πραξεις λοιπον τον καλουμε, ειναι σα να λεμε οταν αμαρτανουμε, ελα και σκηνωσε εντος μας τωρα, καθαρισε μας, δωσε μας επιγνωση να διορθωθουμε γιατι αλλιως βοηθαμε κι εμεις το κατρακυλισμα του κοσμου ετουτου. 

Η ψυχη τον καλει , επειδη πονα για τα εργα μας..και ακολουθως η συγχωρητικη ευχη του πνευματικου μας εξομολογου αφαιρει τ`αμαρτωλα βαρη μας αναγεννωντας την καρδια.

Καθημενος λοιπον σε μια απο τις αγαπημενες μου γωνιες καποια ησυχη νυχτα διπλα στην θυρα ενος ερημου μοναστηριου, ριχνω το βλεμμα να περασει μεσα απ`τα δεντρα και να διακρινει ενα κομματι της πολης εκει κατω, αυτη βρυχαται απομακρα σαν θηριο που βαριανασαινει ρουφωντας τις ανασες και ζωες των ανθρωπων της. Ζει απο εμας..

Αυτο με θλιβει προσωρινα μα τελικα δε με νοιαζει , ο καθεις εχει τραβηξει τις δικες του γραμμες και πορειες, ουδεις υπευθυνος παρα μονο για τον εαυτο του .

Με νοιαζει μονο για δυο ψυχουλες που διαλεξαν να ερθουν και να γινω ο σαρκικος πατερας τους , αυτες μονο με νοιαζουν, κι εχω τις ευθυνες μου που δεν γνωριζω καλα, τις μαθαινω μαζι τους την καθε φορα που βλεπω στα ματια τους εμενα μικρο παιδι..

Κι αν ηταν για κατι να πεθανω, αυτες οι δυο ψυχες θα ηταν η μια αιτια .

Η αλλη ειναι ο επουρανιος πατερας μου αφου Εκεινος διδαξε οτι δεν υφισταται θανατος.

Ετσι τι να φοβηθω μονος σ`ενα βουνο μεσα στο χειμωνα και περασμενα μεσανυχτα ;

Κατι αλεπουδες περνανε μερικες φορες αρκετα κοντα μου, ενας ασβος νωχελικα κατεβαινει το λαγκαδι δεξια , μερικα νυχτοπουλια ερχονται και καθονται στο δεντρο που ειναι απο πανω μου και κελαηδουν τ`ομορφο τους τραγουδι, υμνοι προς τον δημιουργο ολων, και ολα μεσα στη νυχτα υμνουν με τον τροπο τους , καποιες φορες ακουγεται κατι σαν μακρινη ψαλμωδια  καποτε μεσα απ`το μοναστηρι, αλλοτε πιο μακρια περα στις πλαγιες του δασους.

Οι παγωμενες βραδιες αντιμετωπιζονται με λιγο αγιορειτικο τσιπουρο που παντα εχω μαζι μου σε τετοιες βολτες. Μολις περασει στο αιμα νιωθεις αρχηγος και ξεκιναω το βαδισμα κατεβαινοντας οπως ειμαι χωρις φακο μεσα στο πηχτο σκοταδι μ`εμπιστοσυνη και χωνομαι μεσα βαθεια στο κατηφορικο λαγκαδι με τα τεραστια πουρναρια και πευκα..

Τιποτα δεν ειναι ασχημο η απειλητικο, μεσα στο μυαλο ειναι ολα τα λογικα, και στην καρδια η εμπιστοσυνη πως ειμαι εκει, ενα με το βουνο κι εκεινο ξερει , ειναι τοσους χιλλιαδες αιωνες, απο την αρχη ισως του γηινου χρονου εκει. 

Ειναι τοσο ζωντανο οσο κι εγω, μου μιλα με τοσους τροπους μου δειχνει τη σοφια που εχει ποτιστει απ`τον δημιουργο με τις βροχες των αστεριων Του.

Εκει νιωθω πληρης μεσα στην φυση που κομματι οπως εγω ειναι κι αυτη του Θεου.

Η ενωση ειναι απολυτη , αρχεγονη , μοναδικη. Και ξανα σκεψεις για το πως αποκοπηκαμε απο το φυσικο περιβαλλον μας με κυκλωνουν , η πολη κατω εκει δεν ειναι θεικο δημιουργημα αλλα σατανικη παγιδα ψυχων.

Παρ`ολα αυτα , ο Θεος εχει κανει μεγαλη ζημια στον διαβολο και το μαγαζακι του  - τις πολεις δηλαδη – γιατι απο εκει μεσα εχουν ξεπηδησει μεγαλοι ηρωες , ομολογητες , μαχητες της αληθειας Του.

Αυτοι, συναισθανθηκαν τον πονο και τη θλιψη του οχλου , θυσιαστηκαν στον αγωνα της αληθειας Του και μ`αυτο τον τροπο θελησαν να δωσουν ενα κομματι τους ως αντιτιμο της αγαπης του Κυριου. 

Αυτοι ζουν αναμεσα μας , μπορει να ειναι ο διπλανος μας ησυχος γειτονας, η ο οικογενειαρχης που θαυμαζουμε οποτε τον συνανανταμε στο δρομο με την φαμιλια του.

Σημερα αναζητουμε παραδειγματα αγωνιστικου ορθοδοξου βιου οχι πλεον στους παπαδες της γειτονιας μας, αλλα σε καθημερινους ανθρωπους που δεν εχασαν την παιδικοτητα της ψυχης τους και συνεχιζουν ν`αγαπανε τον πλησιον τους ως αδερφο.

Σημερα βλεπουμε την ασυδοσια των υποτιθεμενων πενυματικων ταγων να ειναι σχεδον ανυπαρκτη , ενω εχει φροντισει ο Κυριος μας να ξεπηδουν ασκητικες μορφες εντος των πολεων προκειμενου ν`αντισταθμιστει η ασυδοτη διαφθορα του σατανα , με καλες ψυχωφελεις πραξεις και παραδειγματα ομολογιας πιστης.

Σημερα , δεν μπορεις ευκολα να σκεφθεις ενα καλιτερο αυριο , επειδη εκ των δεδομενων ειναι σχεδον αδυνατο να συμβει κατι τετοιο .Χαραμι πανε ολοι οι δηθεν αγωνες για υλιστικα θεματα.

Ο`τι και οσα γνωριζαμε ως ηθη,εθιμα , και ως παραδοση εκκλησιαστικη οσοι γεννηθηκαμε τον περασμενο αιωνα εχουν παει περιπατο , μας σωζουν οι παρακαταθηκες και νουθεσιες των Πατερων της ορθοδοξιας ως οδηγος μας για να προχωραμε αντιμετωπιζοντας πλεον αδιστακτους αιμοσταγεις διωκτες του Ιησου Χριστου και καθε ορθοδοξου χριστιανικου λογου.

Επισης σωζουν ψυχες μερικοι εναπομειναντες ομολογητες ιερεις..

Τι τραγικο , να ειναι τοσο ολιγοι αυτοι οι παπαδες που ανηκουν στον Χριστο , ενω αριθμουν πανω απο 170.000 πανΕλλαδικα.

Φτασαμε στο εσχατο σημειο της αποστασιας του κληρου, αφου ρασοφοροι κατεληξαν να κυνηγουν λαικους ως αιρετικους επειδη οι δευτεροι υπεδειξαν στους πρωτους το μη ορθον κι αιρετικον των λογων και πραξεων τους.

Οι λυκοι πολλοι στην αρχηγια, αλλα κι αναμεσα στο κοπαδι των ενοριων σημερα.

Παμπολλες σεκτες , συλλογοι ροταριανων και λαιονς , διαφοροι νεο-παγανιστες , μασωνοι , σχισματικοι, αιρετικοι , μεντιουμ, μαγοι σατανιστες και αστρολογοι μαχονται την εκκλησια του Χριστου μας πιο λυσσαλεα και πολυπλοκα απο καθε αλλη φορα. 

Ειδικα απο μεσα..

Τα επιχειρηματα τους γι`αυτη την μανιωδη επιθεση , ειναι τουλαχιστον γελοια κι αστηρικτα για οποιον ορθοδοξο εχει επιγνωση Θεου και του τι εστι ομολογια πιστης προς τον Ιησου Χριστο.

Οι θεωριες πολλες εκ πολλων , μα στην πραξη για να υπαρχει ισορροπια εχουν δοθει πολλα νεα οπλα εκ Χριστου στους στρατιωτες του, διοτι ο χρονος ολιγος και η γνωση ατελειωτη για να την προλαβεις.

Η αφυπνιση των ορθοδοξων συντελειται πλεον με ταχυτατους ρυθμους ( παραδειγμα οι νεοεισερχομενοι 750.000 νεοημερολογιτες στο πατριο εορτολογιο τα τελευταια 15 ετη)

Την ομολογια πιστης εχουμε αποστολη οσοι δεν υπολογιζουμε τα ανθρωπινα υλιστικα, η συμφεροντολογικα μας ωφελη. Αυτο οφειλουμε να πραττουμε σε καθημερινη πλεον βαση, διοτι μονο ετσι φοβουνται οι δαιμονες . 

Βλεπουν πως δεν εχουν εξαφανιστει οι μαχητες του φωτος του Θεου των χριστιανων. Δεν υπαρχει λογος λοιπον να φοβαται ο πιστος , ενα πραγμα μας εμεινε και αυτο θα πραξουμε με καθε προσωπικο κοστος.

ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ, ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΑΠΙΣΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

..σαν τα πουλια που κελαηδουν, σαν τα λουλουδια που ανθιζουν, σαν τα ζωα που ευχαριστουν..

Ξαναγυριζω στις σκεψεις μου , ειμαι ακομη εκει, περπατωντας στην πρωινη αυρα του βουνου , ρουφωντας τις θεικες μυρωδιες του ευλογημενου χωματος, των λουλουδιων των δεντρων , αυτου του φυσικου κομματιου της δημιουργιας, ενω εχει αρχισει να ροδιζει η αυγη τον ουρανο.

Αλλη μια νυχτα δεν πηγε χαμενη σε υπνους , αλκοολ , και αλλες ανθρωπινες αδυναμιες.

Αλλη μια νυχτα τελειωσε , και το φως της ημερας που ερχεται φανερωνει την ψυχη μου ακομη πιο κοντα στον Χριστο.

Ιησους Χριστος Νικα