Γ.Ο.Χ. - 30 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΩΓΜΟΙ

Με την παράθεση των ντοκουμέντων αυτών που αφορούν τις διώξεις των προγόνων μας, δεν επιδιώκω να γεννήσω το μίσος, αλλά να στηλιτεύσω την υποκρισία. Ούτε να αυξήσω την διάσταση, αλλά να προβάλω την αλήθεια, η οποία απελευθερώνει και φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους.

Μυνημα του αρχιεπισκοπου των Γνησιων Ορθοδοξων Χριστιανων κου Καλλινικου 

[ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΕΡΙ Γ.Ο.Χ.]

Δὲ γνωρίζουν οἱ τοῦ νόμου Ἐπίσκοποι, ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἐμφανίζο- νται μὲ ράσα, μὲ ἐγκόλπια, μὲ μίτρες δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος; 

Δὲ γνωρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας δὲν ἔχει τὴ νομικὴ κάλυψη τοῦ κράτους (ὅπως ἡ Ἐκκλησία τοῦ νέου), οὕτως ὥστε νὰ προστατεύεται ὁ χῶρος αὐτὸς ποὺ διακονοῦμε; 

Δὲ γνωρίζουν ὅτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ «κληρικοί», ὅλα αὐτὰ τὰ μορφώματα ποὺ ἔχουν γεμίσει τὸ πανελλήνιο, προέρχονται ἀπὸ τὸ χῶρο τοῦ νέου ἡμερολογίου, ὅτι πρόκειται γι’αὐτοὺς ποὺ οἱ νεοημερολογίτες τοὺς ἔχουν γι’ ἀπόσυρση καὶ καθαίρεση; 

Τί κρίμα, τί εἰρωνεία, τί θεομπαιξία! Ἀπὸ τὴ μία ἀλλάζουν τὸ ἡμερολόγιο γιὰ νὰ τὸ διορθώσουν, ὅπως ὑπέγραψαν τότε τὸ 1924, ἀπὸ τὴν ἄλλη χάριν οἰκονομίας ἔχουν σήμερα Ναοὺς ποὺ ἀκολουθοῦν τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο καὶ μνημονεύουν τὸ 3 νεοημερολογίτη Ἐπίσκοπο. 

Τότε γιὰ ποιὸ λόγο ἔγινε ἡ ἀλλαγὴ καὶ διχάσθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας; Καὶ μάλιστα, οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ Ἀρχιεπίσκοποι ἔδιναν τότε ἐντολὲς στὰ ὄργανα τῆς τάξεως μὲ τὴ συναίνεση τῶν ἑκάστοτε ὑπουργῶν, γιὰ νὰ διώκουν ὅλους ὅσοι ἀκολουθοῦσαν τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιο. 

Ἄλλους τοὺς φυλάκιζαν, κληρικοὺς μὲ κανονικὴ χειροτονία τοὺς ἀποσχημάτι- ζαν, τὰ γραφεῖα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν εἶχαν γίνει τὰ κουρεῖα τῶν παλαιοημερολογιτῶν Ἱερέων. Ἐπισκόπους σὲ προκεχωρημένη ἡλικία τοὺς ἐξόριζαν, ὅπως τὸν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη. 

Φτάνοντας στὸ σημεῖο ἀκόμη καὶ νὰ σκοτώσουν νεαρὴ μητέρα δύο παι- διῶν, μόλις 27 ἐτῶν, στὴ Μάνδρα Ἀττικῆς, τὴν Αἰκατερίνη Ρούτη. Ὅσοι δούλευαν στὸ δημόσιο, ἀπολύονταν, ἂν ἀκολουθοῦσαν τὸ πα- λαιό· ὅσοι πήγαιναν στὸ σχολεῖο ἢ σὲ ἀκαδημίες, ἀποβάλλονταν, ἐὰν δὲν γύριζαν μὲ τὸ νέο. 

Γκρέμισαν μὲ μπουλντόζες ἐκκλησίες. Διέλυσαν μὲ ἀντλίες τῆς πυ- ροσβεστικῆς τοὺς πιστοὺς ποὺ βρέθηκαν ἔξω ἀπὸ τὴ Μητρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Παναγίας. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιατὶ οἱ συνειδητοὶ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες δὲν θέλησαν νὰ φραγκέψουν θρησκευτικὰ καὶ πολιτικά. 

Οἱ διωγμοὶ αὐτοὶ δὲν ἔγιναν ἀπὸ ἀθέους, ἀλλὰ ἀπὸ Ὀρθοδόξους Ἕλληνες!!! Ἀπὸ Ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ πρόδωσαν τὴν Πίστη. Ἐπίσκοποι τοῦ νέου ἡμερολογίου ἦταν αὐτοὶ ποὺ βρεθήκαν στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα τῆς Ρώμης, τοῦ Ἀντιχρίστου, ὅπως λέγει ὁ Πα- τροκοσμᾶς, τὸν περασμένο Μάρτιο τοῦ 2013. 

Ἀντὶ νὰ φροντίσουν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες νὰ γίνουμε μία οἰκογένεια πνευματική, ὅπως φυσικὰ ὁρίζουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἔξω ἀπὸ τὴν καινοτομία τοῦ καταδικασμένου ἀπὸ τρεῖς Πανορθοδόξους Συνόδους ἡμερολογίου καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ, κοιτᾶνε νὰ τὰ βροῦν μὲ τοὺς ἀβαπτίστους Λατίνους καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους αἱρετικούς. 

Ἐπιβάλλεται πρῶτα να φροντίσουμε τὰ τοῦ οἴκου μας! Γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ μορφώματα τῶν ἀνίερων «ρασοφόρων» ἡ εὐθύνη βαραίνει τὸ χῶρο ἀπὸ τὸν ὁποῖο «γεννήθηκαν» τὴν κρατούσα Ἐκκλη- σία, ὄχι τὴν Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. (Ἂς μετρήσουν τὶς λεγόμενες ψευδοσυνόδους παλαιοημερολο- γιτῶν καὶ θὰ διαπιστώσουν ὅτι κατὰ 95% ὅλοι τους ἦσαν κληρικοὶ ἀπὸ 4 τὸ νέο ἡμερολόγιο). 

Καὶ ὅσον ἀφορᾶ στὸ θέμα τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ἂς πάψουν ἐπιτέλους νὰ προπαγανδίζουν ὅτι στὸ χῶρο τοῦ «παλαιοῦ» δὲν ὑπάρχει Ἀποστολικὴ Διαδοχή. Τουλάχιστον οἱ ἀξιοπρεπεῖς, ὄχι οἱ ἐμπαθεῖς, νεοημερολογίτες γνω- ρίζουν πολὺ καλὰ ἀπὸ ποῦ ἕλκουμε τὴ χειροτονία μας καὶ τὴν Ἀποστο- λική μας Διαδοχή. 

Τὸ 1921 στὰ Ἱεροσόλυμα Πατριάρχης ἦταν ὁ Δαμιανός, ὁ ὁποῖος εἶχε προβλήματα μὲ τοὺς Συνοδικοὺς Ἐπισκόπους τοῦ Πατριαρχείου. Πρὶν τὸν κατεβάσουν ἀπὸ τὸ θρόνο, ὁ Πατριάρχης Δαμιανὸς μὲ ἕναν ἄλλο Ἐπίσκοπο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ μὲ τὸν ἐπισκέπτη στὴν Ρωσική Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Μαγδαληνῆς, Ἐπίσκοπο Ἀναστάσιο (μετέπειτα Μη- τροπολίτη τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς) προέβησαν σὲ νέες χειροτονίες γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο. 

Κανένας δὲν ἀμφισβήτησε τὸ κύρος αὐτῶν τῶν χειροτονιῶν, διότι συνέπραξε ὁ Ἐπίσκοπος ἀπὸ Ὑπερόριον Ἐκκλησία (ὁ Ἀναστάσιος). Κανένας ἀπὸ τοὺς κόλπους τῆς κρατούσης Ἐκκλησίας δὲ διαμαρτυρή- θηκε ποτέ! Μάλιστα, ἕνας ἐκ τῶν νέων χειροτονημένων Ἐπισκόπων ἦταν ὁ Τιμόθεος, ὁ μετέπειτα Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, τὸν ὁποῖο διαδέχθη- καν οἱ: Βενέδικτος, Διόδωρος Εἰρηναῖος καὶ Θεόφιλος. 

Ἐδῶ πρέπει νὰ διευκρινισθεῖ ὅτι ὁ Ἀναστάσιος εἶναι ὁ μετέπειτα Μητροπολίτης τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, κάτω ἀπὸ τὸ ὠμοφόριο τοῦ ὁποίου βρίσκονταν οἱ Ρῶσοι Ἐπίσκοποι. Τὸν Ἀναστάσιο διαδέχθηκε ὁ Ἅγιος Φιλάρετος, ὅπου ἐπὶ προεδρίας του, ἡ Συνοδὸς του ἀνεγνώρισε, ὡς ἀδελφὴ Ἐκκλησία, τὴν Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶχε λάβει χειροτονίες ἀπὸ τοὺς Ἀρχιερεῖς τους, Σεραφεὶμ Σικάγου, Θεόφιλο, καὶ Λεόντιο Χιλῆς τὸ 1960 καὶ τὸ 1962. 

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ἐπίσης ὅτι τὸ 2007 ὁ διάδοχος αὐτῶν τῶν Ρώσων Μητροπολιτῶν, ὁ Λαῦρος, μὲ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν Ἀρχιερέων τῆς Συνόδου τους ἑνώθηκαν μὲ τὴ μητέρα Ἐκκλησία τους, τὴ Μόσχα, ἐπὶ Πατριάρχου Ἀλεξίου, τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως. 

Τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ ἡ Ἐκκλησία τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἑνώθηκαν καὶ συλλειτούργησαν δίχως νὰ γίνει κάποια τελετὴ ἢ εὐχὴ ἀποκαταστάσεως τῶν τῆς Διασπορᾶς Ρώσων Ἐπισκόπων, διότι ἀνέκα- θεν ἦσαν κανονικοί, ἐφ’ ὅσον εἶχαν τὴ χειροτονία ἀπὸ τὸν Ἅγιο Πα- τριάρχη πασῶν τῶν Ρωσιῶν Τύχωνα (1917) καὶ διαδοχικὰ ἀπὸ τὸν 5 Ἀντώνιο, Ἀναστάσιο, Φιλάρετο, Βιτάλιο, Λαῦρο καὶ σήμερα τὸν Ἱλαρίωνα. 

Πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸν ὅλοι οἱ νεοημερολογίτες νὰ συλλειτουρ- γοῦν σήμερα μὲ τοὺς Ρώσους Ἐπισκόπους τῆς Διασπορᾶς, ἐκείνους ποὺ μᾶς ἔδωσαν τὴν Ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ νὰ λένε ὅτι ἐμεῖς εἴμα- στε ‘’ἀχειροτόνητοι’’; Ἀπλὰ ὑπενθυμίζω ὅτι βλασφημοῦν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ ὅσα κατὰ καιροὺς λένε στοὺς πιστούς τους, ὅτι δῆθεν τὰ μυ- στήρια τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ὁ Γάμος, ἡ Βάπτιση καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο, εἶναι «ἀνυπόστατα», ἐπειδὴ τάχα δὲν ἔχουν Ἀποστολικὴ Διαδοχή, καλὸ θὰ εἶναι νὰ πάψουν πιά! 

Ἀναγνωρίζουν τοὺς ἀναθεματισμένους Λατίνους καὶ τοὺς Ἀγγλι- κανούς, ποὺ φέρουν «σὲ κοινωνία γάμου» ἀνθρώπους τοῦ ἰδίου φύλου, ἐνῶ τοὺς ἔχοντας κανονικὴ χειροτονία τοὺς λοιδωροῦν! Καὶ αὐτὰ, γιατί δὲ θέλουν νὰ χάσουν ὄχι πιστούς, ἀλλὰ , τολμῶ νὰ πῶ, μᾶλλον πελάτες! Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι ἐμεῖς πρῶτοι κηρύττουμε στὸ ποίμνιό μας νὰ μὴν ἔχει ἐπικοινωνία οὔτε νὰ συμμετέχει σὲ «τελετὲς ρασοφόρων» ἀνίερων διότι δὲν «ἁγιάζουν». 

Οἱ ὁποῖοι «ρασοφόροι» δὲν ἔχουν Μυ- στήρια οὔτε Χάρη Θεοῦ, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν εὐσέβεια τῶν ἁπλῶν πιστῶν πρὸς πορισμὸ χρημάτων. Πιστεύω ὅτι εἶπα ἀρκετά. Λυπᾶμαι, λυπᾶμαι πολύ! Τώρα ποὺ ἐπιβάλλεται νὰ εἴμαστε ἕνα σῶμα μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, δυστυχῶς, εἴμαστε διχασμένοι. Τὴν εὐθύνη τὴν ἔχουν ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν πρόβλημα μὲ τὶς ἡμέρες, ἄσχετα ἂν αὐτὸ τὸ καταλογίζουν σ΄ἐμᾶς. 

Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα: ἂν κάποιος μὲ ρωτήσει στὸ δρόμο πόσο τοῦ μηνὸς ἔχουμε σήμερα, θὰ ἀπαντήσω ὅτι εἶναι 14 Νοεμβρίου, ἑορ- τολογικὰ ὅμως 1η Νοεμβρίου, τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. Εἶναι τόσο ἁπλὰ τὰ πράγματα! Οἱ ἀδελφοὶ νεοημερολογίτες, καὶ ἐννοῶ τοὺς ρασοφόρους, διέπρα- ξαν τεράστια καὶ ἀνεπανόρθωτα λάθη στὴ νεώτερη ἱστορία τῆς Ὀρθό- δοξης Ἑλλάδος. 

Ἂν σκανδαλίζονται μὲ αὐτὰ ποὺ δημοσιεύουν τὶς τελευταῖες ἡμέρες τὰ κανάλια, ἂς προσπαθήσουν νὰ ξεσκανδαλισθοῦν μὲ τοὺς «ποιμένες» τους, Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι δίχως αἰσχύνη ἀπὸ τὴ μία ἀναθεματίζουν ὀρθοδόξους μοναχοὺς ποὺ 6 ἀντιστέκονται στὰ προδοτικά τους συλλείτουργα (Μονὴ Ἐσφιγμένου) καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη κυρήττουν, γράφουν καὶ ὑπογράφουν : 

«ὁ Μεγα- λοδύναμος Θεὸς ν΄ἀναπαύσει τὸν Ἀτατοὺρκ», δηλαδὴ τὸν ἀβάπτιστο, ἐκεῖνον ποὺ ἦταν ἡ αἰτία νὰ κατακρεουργηθοῦν 353.000 Ἕλληνες τοῦ Πόντου καὶ νὰ ἀδειάσει σχεδὸν ὅλη ἡ Μικρὰ Ἀσία. Ποιός Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύσει ὅμως; Πάντως, σίγουρα ὄχι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός! Τελειώνοντας, ἀπὸ τὴν πλευρά μου ἔχω νὰ πῶ μὲ ἀγάπη καὶ μὲ θλίψη στοὺς ἀδελφοὺς ρασοφόρους νεοημερολογίτες: 

Ἀδελφοί, βλέπετε ξεκάθαρα πῶς ἔχει ἐξελιχθεῖ ἡ κατάσταση στὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας. Ἀναπαύεστε; Εἶστε ἤρεμοι μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐξελίξεις, οἱ ὁποῖες εἶναι καὶ ραγδαῖες; Αὐτὸ μόνο ἔχω νὰ πῶ μὲ ἁπλότητα, ἀλλὰ ἀπὸ βάθους καρδίας: Ἐπιστροφὴ στὸ Χριστό, ἐπιστροφὴ στὶς ρίζες μας! Ἡ ἱστορία δὲ σταμάτησε νὰ γράφεται, συνεχίζεται. Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Τί θὰ γράψει ἡ ἱστορία γι΄αὐτοὺς ποὺ ἄλλαξαν τὸ ἡμερολόγιο, ποὺ ἀνοίχθηκαν σὲ διαλόγους διαθρησκειακοὺς μὲ ἀμετανοήτους, ποὺ κυνήγησαν τὰ ἀδέλφια τους, ὅταν ἀντιστάθηκαν σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς προδοσίες;

Σίγουρα ἡ ἱστορία θὰ τὰ γράψει. Σίγουρα θὰ γράψει ὅτι Ἕλληνας Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (ὁ ὁποῖος ἔχει τὸν τρόπο νὰ καταδικάζει τοὺς παλαιοημερο- λογίτες) παραβρέθηκε στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Πάπα. Ποῦ εἶσαι, Πατρο- κοσμᾶ, νὰ δεῖς τὴν προδοσία τῆς Πίστεως ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Γενιτσάρους Ἀρχιερεῖς; 

Σίγουρα θὰ γράψει ὅλα τὰ συλλείτουργα «Ὀρθοδόξων» καὶ αἱρετικῶν. Καὶ σίγουρα θὰ γράψει ὅτι οἱ ἀδελφοὶ νεοημερολογίτες ὁμιλοῦν γιὰ «Ἱεροὺς Κανόνες» μόνον ὅταν ἔχουν θέμα γιὰ τοὺς «παλαιοημερολο- γίτες» καὶ τὸ «παλαιὸ ἡμερολόγιο». 

Ποτὲ ἄλλοτε δὲν ἀσχολήθηκαν μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, φθάνοντας στὴν κατάσταση νὰ χάνουν τὴν Ἀποστολική τους διαδοχή. Γιατὶ διά- δοχος τῶν Ἀποστόλων, ὅπως ψέλνει ἡ Ἐκκλησία μας «Καὶ τρόπων μέτο- χος καὶ θρόνων διάδοχος τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε εἰς θεωρίας ἐπίβασιν. 

Διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος…», δὲν εἶναι μόνο ὁ κανονικὸς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος ποὺ χειροτονεῖ κανονικῶς Πρε- σβύτερο ἢ Ἐπίσκοπο, ὅπως τὴν ἐννοοῦν μέ τρόπο δικανικὸ οἱ ἀδελφοί μας νεοημερολογίτες, ἀλλὰ ὁ χειροτονήσας καὶ ὁ χειροτονούμενος ποὺ διάγει καὶ ζωὴ σύμφωνη μὲ τὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων... 

«Ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες»; «Ὁ γνοὺς καὶ μὴ ποιήσας, δαρήσεται πολλάς». Ἴσως κάποιοι νὰ ποῦν ὅτι μὲ αὐτὰ ποὺ ἔγραψα φανατίζουμε τὸν κόσμο, ἀντὶ νὰ κάνουμε καλό. Καλὸ θὰ εἶναι, πρὶν ν’ ἀρχίσουν νὰ ἐπικρίνουν ἐμᾶς, νὰ ἐνσκήψουν μὲ διάκριση καὶ ἀγάπη πάνω στὸ τεράστιο αὐτὸ πρόβλημα, ποὺ ἐδῶ καὶ ἐνενήντα χρόνια διχάζει τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, για νὰ βρεθεῖ καὶ νὰ δοθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη λύση του. 

Τὸ μόνο βέβαιο εἶναι ὅτι ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τὰ σκάνδαλα δη- μιουργήθηκαν ἀπὸ ἀνθρώπους ἐγκαταλελειμμένους ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς οὔτε ἡμερολόγια ἀλλάξαμε, οὔτε μὲ αἱρετικοὺς συμπροσευ- χηθήκαμε, οὔτε κυνηγήσαμε κανέναν ποὺ δὲν παρέμεινε στὸ «παλαιό», οὔτε γκρέμισαμε Ναούς, οὔτε σκοτώσαμε κανέναν. Γιὰ νὰ γνωρίσεις τὸ Χριστὸ δὲ φτάνει νὰ λὲς ἁπλὰ ὅτι Τὸν ἀγαπᾶς, ἀλλὰ πρέπει νὰ Τὸν δεῖς μέσα στὸν συνάνθρωπο. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχει ἄλλωστε καὶ ἡ ἐντολὴ τῆς ἀγάπης. 

Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ ἀγαπάει τὸ Θεὸ καὶ ταυτόχρονα νὰ μὴν ἀγαπάει τὸ συνάνθρωπό του· ὅποιος τὸ κάνει ὑποκρίνεται. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ βασικότερος λόγος ποὺ συνέ- γραψα τὰ παραπάνω. Ἡ προσωπική μου ἀγάπη, ὅσο ἀτελὴς κι ἂν εἶναι, εἶναι τὸ μοναδικό μου ὅπλο ἐναντίον ὅσων σπιλώνουν τὴν ἀλήθεια συστηματικά. «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλλους!» εἶπε ὁ Χριστός. 

Τὸ κριτήριο καὶ ἡ προϋπό- θεση τῆς σωτηρίας εἶναι αὐτὴ ἡ προτροπή. Ἂς τὸ βιώσει ὁ καθένας μας ἀνάλογα μὲ τὴν ὠριμότητά του, γιατὶ εἶναι τὸ μόνο ποὺ μᾶς ἔχει ἀπο- μείνει, ἀλλὰ καὶ τὸ μόνο ποὺ μᾶς κάνει νὰ ἐλπίζουμε, ἰδίως σήμερα, ἔτσι ὄπως ἔχουν διαμορφωθεῖ οἱ κοινωνικές καταστάσεις. Ὅταν πραγματικὰ βιώσουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, θὰ διαπιστώ- σουμε κάτι πολὺ ἁπλό. 

Ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι τὰ μάτια τοῦ ἀληθινοῦ Χρι- στιανοῦ βλέπουν στὰ μάτια τοῦ συναθρώπου του τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀφ’ ἐτέρου ὅτι διακρίνουν τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος, τὸ Χριστὸ ἀπὸ τὸ ψευδοχριστό. Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ εὐχή μου εἶναι ὅλοι νὰ γνωρίσουν τὸ Φῶς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστου.

ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ - ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙΣ - ΔΙΩΓΜΟΙ

.

Την Τρίτην 29 Μαΐου του 1935 περί ώραν 10η μ.μ. ενώ οι τρεις Αρχιερείς ευρίσκονται εις την Αρχιεπισκοπήν των Γ.Ο.Χ. επί της οδού Αριστοτέλους 37, ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος εκίνησεν όλον τον μηχανισμόν δια τον πρώτον περιορισμόν τους. 

.
Από το εσπέρας της 29 Μαΐου μέχρι την Παρασκευήν 1ην Ιουνίου, όπου εδικάσθησαν οι τρεις Αρχιερείς, είχον τεθή εις αυστηράν απομόνωσιν, ενώ οι νεοχειροτονηθέντες 4 Αρχιερείς είχον περιορισθή εις τας οικίας των τελούντες και ούτοι εν αυστηρά απομονώσει.

.
Δια τα σχετικά με την δίκην γεγονότα θα δώσωμεν τον λόγον εις τον "Κηρυκα των Ορθοδόξων" ο οποίος εις το υπ αριθ. 217/10.6.1935 φύλλον γράφει:

.
"Την κίνησιν ταύτην των Γνησίων Ορθοδόξων παρακολουθούσα η Αστυνομία, εκινητοποίησεν αμέσως πάσαν την δύναμίν της• και το μεν προ του Υπουργείου και της Μητροπόλεως πλήθος, διέλυσε δια της αντλίας, και δια των κλόμπς των αστυφυλάκων, τας δε οδούς Αχαρνών, Αβέρωφ, Ηπείρου και Αριστοτέλους απέκλεισεν εξ ολοκλήρου δι’ ισχυράς δυνάμεως ώστε ουδείς ηδύνατο διελθείν δια των οδών εκείνων.

Παρ’ όλα ταύτα όμως ο λαός επέμενε να διέλθη εκ του Αρχιεπισκοπικού μεγάρου, ίνα αξιωθή των ευχών και ευλογιών των Σεβασμιωτάτων, έστω και εκ του εξώστου ένθα παρέμεινον ούτοι τας περισσοτέρας ώρας.

Εκείθεν δε ελήφθη και η παρατιθεμένη φωτογραφία. Μεθ όλα ταύτα και παρ όλα τα αυστηρά ταύτα μέτρα, ο λαός ουδόλως επηρεάσθη, αλλ’ εξηκολούθει παραμένων δι’ όλης της ημέρας, παρ’ όλην την σφοδράν ζέστην, πλείστοι δε και διενυκτέρευσαν εις τα πεζοδρόμια και τας πέριξ οδούς.

Την Πεμπτην εξηκολούθησεν η ίδια κατάστασις της στρατοκρατίας και της λαϊκής συγκεντρώσεως πέριξ του οικήματος των Μητροπολιτών και των Γραφείων της Κοινότητος."

.

ΟΙ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΙ (από τον Κήρυκα των Ορθοδόξων 217/10.6.1935).

.
Δια την Παρασκευήν είχε προσδιορισθεί υπό της Συνόδου του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου η δίκη των τριών Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών ημών, κατηγορουμένων, "επί φατρεία, τυρεία, παρασυναγωγή, αποσχίσει και καταφρονήσει της κανονικής και νομίμου Εκκλησίας, και παροτρύνσει του Ιερού Κλήρου και Λαού, όπως αποκηρύξη την νόμιμον και κανονικήν Εκκλησίαν", συμφώνως προς την αποσταλείσαν κλήσιν, ην, απαράδεκτον γενομένην, εθυροκόλλησεν ο Κλητήρ της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Ο Υδρας και Σπετσών Προκόπιος, ο Σαμου και Ικαρίας Ειρηναίος και ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας Ιερόθεος, ετάχθησαν αντιμέτωποι και παρητήθησαν ίνα μη δικάσουν τούς τρεις Μητροπολίτας ημών γράφοντας σε σχετικό τους υπόμνημα:

"...δεν νομίζομεν ότι είναι ορθόν να προβώμεν εις δίκην και δη εις καθαίρεσιν Αρχιερέων......Δεν εννοούμεν να λάβωμεν μέρος εις Δικαστήριον και να καταδικάσωμεν Αρχιερείς, διότι και μετά την καταδίκην και τον εντεύθεν σάλον το ζήτημα θα μένη άλυτον και η φθορά του γοήτρου της Εκκλησίας θα είναι ανυπολόγιστος. [..] δια ταύτα αναγκαζόμεθα να υποβάλωμεν την παραίτησιν ημών από την θέσιν του Συνοδικού Συνέδρου και ευχώμεθα όπως ο Κυριος αποδείξη ορθοτέραν και ευτυχεστέραν την αντίληψιν της πλειοψηφίας προς το καλόν της Εκκλησίας. "

..
Την είδησιν περί της διεξαγωγής της δίκης πληροφορηθείς εκ των εφημερίδων ο Παλαιοημερολογιτικός κόσμος τόσον των Αθηνών και Πειραιώς όσον και των Επαρχιών, έσπευσε συν γυναιξί και τέκνοις να κατέλθη εις τας Αθήνας από βαθείας πρωΐας και να κατευθύνηται προς την Μητρόπολιν ένθα επρόκειτο να διεξαχθή η δίκη.

Και ήτο να ίδη τις συγκινητικόν θέαμα• ανθρώπους πάσης τάξεως, καταστάσεως και ηλικίας εκ των απομεμακρυσμένων Επαρχιών της Ελλάδος.

.

Η Αστυνομία είχε καταλάβει όλον τον προ του ναού της Μητροπόλεως χώρον μη επιτρέπουσα εις ουδένα την είσοδον εις την πλατείαν Μητροπόλεως, η δε κοσμοπλημμύρα εκείνη του λαού είχε περιορισθεί εις τας οδούς Μητροπόλεως, Ερμού, Ευαγγελιστρίας, Απόλλωνος, Πανδρόσου κλπ. των οποίων τα καταστήματα έκλεισαν εκ προνοητικών λόγων.

Από της 7ης μέχρι της 10ης π.μ. όλος ο κόσμος εκείνος συνωστίζετο επί των ανωτέρω οδών περί δε την 10ην και ημίσειαν κατόπιν σφοδρών παραπόνων των εμπόρων ζημιουμένων εκ του κλεισίματος των καταστημάτων, ο εποπτεύων την τάξιν Αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων, επέτρεψεν εις τον λαόν όπως διέλθη εις την πλατείαν της Μητροπόλεως• και πράγματι ως χείμαρος και ως εν σώμα, ευρέθησαν πάντες οι άνθρωποι εκείνοι προ του Ναού της Μητροπόλεως.

Εκεί δε όντες περί τούς 40 Ιερείς και πλέον των 60 Μοναχοί, ήρξαντο περί την 11ην ψάλλοντες κατανυκτικωτάτην παράκλησιν εις την Υπέρμαχον Στρατηγόν Κυρίαν Θεοτόκον υπέρ αποκαταστάσεως της Εκκλησιαστικής γαλήνης.

.

Ήτο η ώρα 2.30 μ.μ. ότε η Επιτροπή επέστρεψε και ανήγγειλεν εις τον λαόν ότι η απόφασις εξεδόθη, και δια ταύτης οι Αρχιερείς ημών κατεδικάσθησαν: 1ον εις καθαίρεσιν. 2ον εις τον υποβιβασμόν εις την τάξιν των μοναχών, και 3ον εις πενταετή σωματικόν περιορισμόν. Η πληροφορία αύτη κατετάραξε τα πλήθη.

.
Έλαβον δε την απόφασιν όπως εν σώματι μεταβώσιν εις τον κ. Πρόεδρον της Κυβερνήσεως και τα λοιπά μέλη αυτής και διαμαρτυρηθώσι δια τα τεκταινόμενα εις βάρος των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών ημών και γενικώς των εμμενόντων εις τας Πατροπαραδότους Ιεράς παραδόσεις της Εκκλησίας.

Τότε όμως ηκολούθησαν τα θλιβερά εκείνα γεγονότα των οποίων βεβαίως η περιγραφή είναι δύσκολος και προ των οποίων ίσως φανώσι μικρά τα Ευαγγελικά.

Η Αστυνομία διετάχθη να διαλύση βιαίως τα πλήθη των πιστών, και αμέσως ετέθησαν εις ενέργειαν αι πυροσβεστικαί αντλίαι επιπίπτουσαι δίκη τρομερού καταρράκτου κατά των κεφαλών του πλήθους, το οποίον δεν ηννόει να απομακρυνθή εκείθεν, αλλ’ εδέχετο αταράχως το θαλάσσιον κατάβρεγμα αναμιμνησκόμενον της ψαλμικής ρήσεως, "διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς Κυριε εις αναψυχήν".

.
Κατόπιν τούτου και εφ όσον το πλήθος δεν υπεχώρει προ του καταβρέγματος παρ όλον ότι πάντες από κεφαλής έως ποδών ήσαν κάθυγροι, διετάχθη η Αστυνομία όπως δια των κλόμπς και των ξύλων διαλύση την συγκέντρωσιν. Και αμ’ έπος, αμ’ έργον. 

Εγένετο η εξόρμησις των γενναίων αστυνομικών κατά του φιλησύχου, νομοταγούς και μηδέν έτερον εκτός ενός Σταυρού η μιας Εικόνος ανά χείρας βαστάζοντος λαού, τον οποίον δια γρονθοκοπημάτων, λακτισμάτων και ραβδισμάτων προσεπάθουν να διαλύσουν. 

Έχομεν εις χείρας μας φωτογραφίας, τας οποίας θα δημοσιεύσωμεν εν καιρώ, εν αις διακρίνονται αστυφύλακες καταφέροντες τεραστίας ράβδους κατά κεφαλής ιερέων και λαϊκών.

Κατέχομεν επίσης στοιχεία εξ ων διαπιστούνται ότι η υπηρεσία της πυροσβεστικής αντλίας εκτύπησε τρις δια πελέκεως (εξ εκείνων δι’ ων κόπτουσιν σίδηρα και σύρματα) Γεροντα Παλαιοημερολογίτην μη ανοίγοντα δρόμον εις την αντλίαν.

Τόμος ολόκληρος δύναται να γραφή εξιστορών τα θλιβερά εκείνα γεγονότα της αποφράδας εκείνης Παρασκευής 1ης Ιουνίου 1935, ήτις θέλει μείνη ιστορική, και μία μαύρη κηλίς εις την ιστορίας της Ελληνικής Εκκλησίας προεδρευομένης υπό του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου.

.
Πλέον των 100 είναι οι κατά το μάλλον και ήττον τραυματισθέντες, εκτός των επιστρεψάντων εις τας επαρχίας αυτών των οποίων δεν ελάβομεν γνώσιν• τριών δε η τεσσάρων εισέτι αγνοείται η τύχη και τούς οποίους αι φήμαι φέρουσιν ως αποθανόντας, χωρίς βεβαίως τούτο να είμεθα επί του παρόντος ημείς εις θέσιν να διαπιστώσωμεν. 

Οπωσδήποτε τα γεγονότα ήσαν τοιαύτα, παρόμοια των οποίων ευρίσκει κανείς μόνον εις την Βυζαντινήν ιστορίαν κατά τας επιδρομάς των εικονομάχων και των σταυροφόρων εναντίον των Χριστιανών Κωνσταντινουπόλεως και Θεσσαλονίκης...". 

Προσεύχονται οι Πιστοί μέσα στο Ναό ήσυχα και ευλαβικά.

Μαίνονται, ουρλιάζουν και αισχρολογούν έξω τα όργανα των σχισματικών.

Ζητούν μέσα ενίσχυση από τον Κύριο οι Πιστοί για να αντέξουν τον άδικο διωγμό τους. Ζητούν επίσης και τα όργανα έξω ενίσχυση επιγόντως για να επιτύχουν τον βέβηλο σκοπό τους. Είχαν πράγματι ανάγκη από ενισχύσεις!!! Πως θα συνελάμβαναν έναν πράο και άκακο Ιερουργό; Πως θα αντιμετώπιζαν τους άοπλους Πιστούς;

Κοντεύει να ξημερώσει. Μέσα στο Ναό έχουν μεταλάβει οι περισσότεροι και περιμένουν το "Δι΄ ευχών..." του Ιερέως και αφου΄πάρουν την ευλογία του, να τον οδηγήσουν σε ένα κοντινό σπίτι να ξεκουραστεί. Πως θα γινόταν όμως αυτό, που έξω καιροφυλακτούσαν οι πραιτωριανοί των σχισματικών;

Μα προ ολίγου πήραν μέσα τους δύναμη από τον Χριστό! Δεν τους σκιάζει τίποτα. Προχωρούν άφοβα. Οι πόρτες ανοίγουν. Οι πιστοί αρχίζουν να εξέρχονται. Ζωντανό τείχος από ευσεβείς γυναίκες της Μάνδρας έχουν περικυκλώσει τον κινδυνεύοντα Ιερέα. Μέσα από το σκοτάδι ξεπροβάλουν μπροστά τους σαν ανήμερα θηρία τα όργανα των σχισματικών. 

Απαιτούν την παράδοση του Ιερέως.

Μα γιατί άραγε; είναι το δικαιολογημένο ερώτημα των Πιστών. Μήπως εγκλημάτισε, μήπως καταχράσθηκε ή μήπως εβεβήλωσε;

Οχι! Τίποτα από όλα αυτά! Κι όμως τον ζητούν! Και λοιπόν; Ποιός θα τους τον παραδώσει; Δεν υπάρχει Ιούδας!

- Μόνο σαν θα περάσετε πάνω από τα πτώματά μας θα πάρετε τον Ιερέα μας!

ακούγεται σταθερή και δυνατή μια γυναικεία φωνή. Είναι η 27χρονη Αικατερίνα Ρούττη (σημ. 1) που άφησε σπίτι, άνδρα και παιδιά και ήλθε να υπερασπισθεί τον Ιερέα. Δεν την φοβίζουν οι φοβέρες των όπλων και γι΄ αυτό αποφασισμένη φωνάζει.

Οι αστυνομικές δυνάμεις δεν μπορούν να διασπάσουν τον ανθρώπινο κλοιό. Αρχίζουν τότε να πυροβολούν για να τους εκφοβίσουν. Κάτι καταφέρνουν με αυτό. Απομακρύνονται αρκετοί πιστοί, αλλά το ζωντανό τείχος γύρω από τον Ιερέα παραμένει άφοβο. Σε λίγο όμως θα καμφθεί και αυτό εξ'αιτίας της απανθρώπου και αγρίας επιθέσεως των οργάνων, των οποίων μία σφαίρα κτυπά στον κρόταφο την αείμνηστον ομολογήτρια Αγγελική Κατσαρέλλη (σημ.

2).Η Αικατερίνη Ρούττη όμως, η ψυχή της άμυνας, δεν το βάζει κάτω. Ελέγχει με θάρρος τους σχισματικούς μέχρι τη στιγμή που ένα όργανο θα σηκώσει το κοντάκι του όπλου για να κτυπήσει τον Ιερέα!

Και τότε, Υψιστε Θεέ, τι τόλμη, τι αυτοθυσία!!!

Μόλις η Αικατερίνα αντιλαμβάνεται την κακούργο χειρονομία, σπεύδει να σώσει τον Ιερέα, καλύπτοντάς τον με το σώμα της, οπότε και δέχεται αυτή το θανάσιμο εκείνο κτύπημα στο πίσω μέρος της κεφαλής. Η Αικατερίνα πέφτει στο δάπεδο του Ναού βάφοντάς το με το μαρτυρικό της αίμα, ενώ ακούγεται για τελευταία φορά να ψιθυρίζει:

- Παναγία μου!

Οι γυναίκες με αγωνία και λυγμούς σηκώνουν το αιμόφυρτο σώμα της και αφού προηγουμένως ειδοποιείται και ο άνδρας της, την μεταφέρουν στον "Ευαγγελισμό" των Αθηνών.

Μαζί με την Αικατερίνα μεταφέρεται στον "Ευαγγελισμό" και η τραυματισθείσα ομολογήτρια Αγγελική Κατσαρέλλη, η οποία και εξέρχεται μετά από λίγες ημέρες.

Η Αικατερίνη επτά ολόκληρες ημέρες ακίνητη, υπέφερε αφάνταστα χωρίς καν να μπορεί να μιλήσει. Με νοήματα ζήτησε μολύβι και χαρτί για να γράψει με δυσκολία στον άντρα της να προσέχει τα αγγελούδια της, τα δύο μικρά της, που ήταν τεσσάρων χρονών το πρώτο και λίγων μηνών το δεύτερο.

Στις 15 Νοεμβρίου 1927 με το πάτριο Εορτολόγιο, πρώτη ημέρα της νηστείας των Χριστουγέννων και ώρα 4 το πρωΐ, παρέδωσε την μαρτυρική της ψυχή εις χείρας του στεφανοδότου Χριστού.

Το τότε Διοικητικό Συμβούλιο της Ιεράς Κοινότητας Γ.Ο.Χ. Αθηνών, κινητοποίησε όλα τα υπ΄ αυτής παραρτήματα, ώστε να παρευρεθούν στην κηδεία της όσο το δυνατόν περισσότεροι Πιστοί.

Επιζώντες αυτόπτες μάρτυρες της κηδείας, μας πληροφόρησαν ότι αυτό που παρακολούθησαν την ημέρα εκείνη δεν ήταν κηδεία αλλά ιερά Λειτανία μαρτυρικού λειψάνου. . Χιλιάδες πιστοί συνόδευσαν την πομπή, άλλοι κρατούντες άνθη άλλοι λαμπάδες και άλλοι φοίνικες.

Η μάρτυς δεν έχει πλέον ανάγκη από τις δικές μας πρόσκαιρες τιμές και δόξες.

Η τιμή που πρέπει να της απονείμει κανείς είναι εκείνη που ο Αγιος Χρυσόστομος μας υποδεικνύει: "Τιμή μάρτυρος, Μίμησις μάρτυρος".

Εγκαρδιώνεστε λοιπόν, Χριστιανοί, και παραδειγματίζεσθε από την νεαρά μητέρα των 27 χρόνων, που έχυσε το αίμα της για την Αγίαν μας Πίστιν. Η νεομάρτυς Αικατερίνα, αποτελεί "τιμή και δόξα και κάυχημα" για την Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών και θα προβάλλεται σε κάθε περίσταση, ως υπόδειγμα πίστεως, αγάπης, αυταπαρνήσεως και θυσίας για τις Πατρίους Παραδόσεις.

Αικατερίνη ! Η επόχή ας δεν διέθεσε αγχόνες, καμίνους, ξίφη. Διέθεσε τον υποκόπανο του όπλου για να σε φοβίσει. Πόσο φτωχό αλήθεια όπλο, για να σε κάνει να απαρνηθείς μία ζωντανή Πίστη! Κι όμως εσύ έδωσες την ζωή σου γι' αυτή.

Οι πρεσβείες σου ας μας ενισχύσουν και οι προσευχές σου ας προασπίζουν το Σώμα της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας από κάθε "δολίως κινούμενον" εχθρικό βέλος. Αμήν.

Σημ.1 -- Επιζώντες συγγενείς της νεομάρτυρος Αικατερίνης Ρούττη μας

έκαναν γνωστή και αυτή τη λεπτομέρεια. Ο άνδρας της μετά το τέλος

του Εσπερινού, που παρακολούθησαν μαζί με τα παιδιά τους, ζήτησε να

επιστρέψουν στο σπίτι τους διότι προέβλεπε επεισόδια. Η Αικατερίνα

τον ακολούθησε. 

Της ήταν όμως αδύνατο να παραμείνει στο κρεββάτι,

όταν η αδελφή της την πληροφόρησε αργά τη νύχτα για τον κίνδυνο που

διέτρεχαν όλοι στην Εκκλησία από τα καταφθάνοντα όργανα. Αμέσως και

με προφύλαξη εγκατέλειψε άνδρα και μικρά παιδιά και έτρεξε να ενωθεί

με τους αγωνιζόμενους, έτρεξε προς το μαρτύριο !!!

Σημ.2 -- Η αείμνηστος ομολογήτρια Αγγελική Κατσαρέλλη έφερε και

επεδείκνυε με "καμάρι" μέχρι τέλους της ζωής της το "στίγμα του Κυρίου"

στο μέτωπό της που μια δολοφονική σφαίρα χάραξε τη νύκτα εκείνη.--

γ. Ο διωγμός του 1951-1953

.

.

Το 1951 – 1953, ορισμένα έκτροπα και σκάνδαλα που ξέσπασαν στην Ματθαϊική Μονή Κερατέας, έδωσαν αφορμή στον νέο Καλιγούλα, τον νεοημερολογίτη Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα Βλάχο, να ξεκινήσει αιματηρό διωγμό εναντίον των Γ.Ο.Χ. και ιδιαιτέρως της κανονικής Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος.

Οι ναοί σφραγίσθηκαν και οι ιερείς μας συνελαμβάνοντο, εξυλοκοπούντο στα υπόγεια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και απεσχηματίζοντο διαπομπευόμενοι και χλευαζόμενοι από τα αστυνομικά όργανα.

.
Ιδού μερικά αποσπάσματα εκ του υπομνήματος του 1950 της Νεοημερολογίτικης Συνόδου, προς την Κυβέρνησιν, στο οποίο και ζητούσε τον αφανισμό των Γ.Ο.Χ.:

.
«Η Αγία και ιερά Σύνοδος, μετά μακράν μελέτην του Παλαιοημερολογιτισμού, έχουσα υπ’ όψει μεταξύ άλλων και τα εξής:

.
1) Ότι ούτος είναι περισσότερον επικίνδυνος πάσης προπαγάνδας και αυτής της κομμουνιστικής, διότι ευκόλως ευρίσκων οπαδούς ως εκ της γνωστής νοοτροπίας του λαού μας [...] και θα συντελέσωσιν εις την θρησκευτικήν, κοινωνικήν και εθνικήν αποσύνθεσιν και διάλυσιν του Ελληνισμού.

Εάν τις ενθυμηθή ότι μόνη η θρησκευτική εμπάθεια του μονοφυσιτισμού διηυκόλυνε την κατάκτησιν της Βυζαντιακής ανατολής υπό των μουσουλμάνων, δύναται να κρίνη πόσον χείρονα δύναται να διαπράξη η μανία του Παλαιοημερολογιτισμού.

.
2) Ότι συνεπώς, καθώς ο κομμουνισμός υπήρξε προγεφύρωμα του Σλαυϊσμού δια την υποδούλωσιν της Ελλάδος, τοιουτρόπως ο παλαιοημερολογτισμός δύναται κάλλιστα να χρησιμοποιηθή ως γέφυρα αυτού, ίνα εισδύση εις αυτήν την καρδίαν του Έθνους [...]

Επειδή όμως ο παλαιοημερολογιτισμός εξ ίσου ενδιαφέρει και την Πολιτείαν, έχουσαν, όχι μόνον την υποχρέωσιν, αλλά και την δύναμιν, ίνα εξουδετερώση αυτόν [...] προτείνει υμίν τα εξής ληπτέα μέτρα:

 

α) Την διάλυσιν του Σωματείου ή των Σωματείων των παλαιοημερολογιτών, την ακύρωσιν των καταστατικών αυτών και την παρεμπόδισιν εν τω μέλλοντι πάσης συστάσεως τοιούτων, διότι ταύτα αποτελούσι νομιμοποίησιν της εναντίον του κράτους και της εκκλησίας ανταρσίας και φαινομενικώς μεν είναι Σωματεία, εν τη πραγματικότητι όμως Ελληνικαί αυτοκέφαλοι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι.
 

β) Την επίτευξιν διακομματικής συμφωνίας, καθ’ ην άπαντα τα κόμματα θ’ απόσχωσιν εν τω μέλλοντι πάσης κομματικής εκμεταλλεύσεως και υποστηρίξεως του Παλαιοημερολογιτισμού.
 

γ) Την διάλυσιν των Ναών αυτών, ως ιδρυθέντων και λειτουργούντων παρανόμως, την υπαγωγήν αυτών εις τους γειτονικούς ενοριακούς Ναούς...
 

δ) Την συστηματικήν δίωξιν των καταχρήσεων του μοναχικού βίου. Προς τον σκοπόν αυτόν δύναται να ορισθή δια Νόμου, ότι διαλύονται πάσαι αι Μοναί, οίτινες δεν ελειτούργησαν νομίμως από της 1ης Ιανουαρίου 1920 και εντεύθεν, των εν ταις αυταίς διαιτωμένων αποστελλομένων, επιμελεία των κατά τόπους Αστυνομικών Αρχών, διατασσομένων να εφαρμώσωσιν αμέσως αυστηρώς τον Νόμον, εις τας εστίας των, της δε περιουσίας αυτών περιερχομένης εις τον Ο.Δ.Ε.Π......»

.

(Φωτό: π. Νικόλαος Σμυρλής όπως τον "κατήντησε" η αντίχριστη βαρβαρότητα του νεοημερολογήτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Δασκαλάκη)

.
Επίσης η σχισματική νεοημερολογίτικη Σύνοδος έστειλε εις το Υπουργείο Θρησκευμάτων ενημερωτική απάντηση την 7ην Φεβρουαρίου 1951.

.
«Εις απάντησιν του υπ’ αριθ. 11863/6-2-51 υμτέρου εγγράφου, δι΄ού διαβιβάζετε ημίν το υπ’ αριθ. 5564Φ/86/3/6-2-51 όμοιον της Υποδιευθύνσεως Γεν. Ασφαλείας (υπηρεσία καταδιωκτικών) ερωτώσης, αν νε τη εννοία των καθαιρετικών αποφάσεων των Συνοδικών Διακστηρίων περιλαμβάνηται, πλην της αφαιρέσεως του σχήματος, και η κουρά, Συνοδική διαγνώμη, γνωρίζομεν υμίν ότι υφισταμένης ιδιαζούσης συναφείας μεταξύ του τρέφειν κόμην και γεννειάδα και του ιερατικού σχήματος, το πνεύμα των ως άνω καθαιρετικών αποφάσεων εννοεί, συν το αποσχισματισμώ και την κουράν του καθ’ ου η απόφασις, προς ολοκλήρωσιν της εκτελέσεως αυτής, και κατ’ ακολουθίαν υμών των καθαιρετικών αποφάσεων των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων, διατάσσητε και την κουράν των συλλαμβανομένων, μετά την αφαίρεσιν του ιερατικού σχήματος».

.

(πατήρ Αρτέμιος Ξενοφωντινός, εφυλακίσθη επείδη ήτο τηρητής των Παραδόσεων)

.
Με όσα αναφέραμε από το αιμοσταγές αυτό υπόμνημα, ανέτως μεταφέρεται νοερώς κανείς, ακόμη και σε εποχές Νέρωνος, Καλλιγούλα και Διοκλητειανού και των νεωτέρων χρόνων Στάλιν, Χίτλερ και Μπογκάσα, των οποίων η καταράκωσις της ανθρώπινης αξίας ήταν διασκέδασις τους.

.
Φόνοι, εξορίες, φυλακίσεις ιεροσυλίαι, αρπαγή ιερών αντικειμένων, ανατροπή επιταφίων, κατεδαφίσεις ναών, κηδείες άνευ ιερέως, ετοιμοθάνατοι άνευ θείας Κοινωνίας, μη εγγραφή παλαιοεορτολογιτών στις θεολογικές Σχολές, ειδικαί κατηχήσεις στα σχολεία κατά των Γνησίων Ορθοδόξων κλπ.

.

Την 1ην Φεβρουαρίου 1951 συνελλήφθη ο ογδοήκοντα τριών ετών πάλευκος γέροντας, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης και ενεκλείσθη απομονωμένος στο τμήμα μεταγωγών εις τον Πειραιά και από εκεί εξορίσθη στην απόκρυμνη Μονή Υψηλού Μυτιλήνης.

Οι άλλοι τρεις αρχιερείς εκρύβησαν εις κατακόμβες. Ο δε γέρων Επίσκοπος Κυκλάδων Γερμανός, 87 ετών, καθηγητής θεολογίας και εξέχουσα προσωπικότις, από τις μεγάλες κακουχίες, εξορίες και φυλακίσεις, μετεφέρθη στην κλινική «Αγία Ελένη» έπειτα από βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη και την παραμονή του Ευαγγελισμού, 24ην Μαρτίου ημέρα Παρασκευή και περί ώραν 4ην μεσημβρινή εκοιμήθη με ομολογιακό θάνατο.

Η νεκρώσιμος ακολουθία του, διαβάστηκε κρυφίως υπό του τότε ιερομονάχου Χρυσοστόμου Κιούση και εκηδεύθει άνευ ιερέως.

.(Φωτό: Αρχιμ. Γεράσιμος Σκουρτσανιώτης, ακόμη ένα θύμα του αποσχηματισμού και της διαπόμπευσης)

Η εφημερίς «Καθημερινή» εις το φύλλον της 20/2/52 καταστηλιτεύει το ανοσιούργημα που διεπράχθη εις υπόγεια – βασανιστήρια της «Αρχιεπισκοπής» Αθηνών:

.
«Δεν έχομεν καμίαν διάθεσιν να συνηγορήσωμεν υπέρ των παλαιοημερολογιτών ή να στραφώμεν εναντίων των. Αλλά οι παλαιοιημερολογίται, αφελείς ημπορεί να είναι, πείσμονες ή στενοκέφαλοι, ο,τιδήποτε τέλος πάντων, κακοποιοί και αλήται δεν είναι.

.
Και εις τα γραφεία της Αρχιεπισκοπής έναν ιερέα και ένα γέροντα ιερομόναχον ογδοήκοντα ετών τους μεταχειρίσθηκαν ως κοινούς κακοποιούς.

.
Τους έσχισαν τα ράσα και τους εξύρισαν δια της βίας. Οι παθόντες επεσκέφθησαν τα γραφεία μας και τους είδομεν. Και ομολογούμεν ότι μας κατέλαβε βαθύς οίκτος, όπως ενεφανίσθησαν, ελεεινοί και τρισάθλιοι ! ! !

.
Αλλά έτσι νομίζομεν ότι θα φανατισθούν περισσότερον οι παλαιοημερολογίται και θα πληθυνθούν αντί να λείψουν»

Ζωντανό παράδειγμα της λαϊκής ρήσεως: "Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά" ήτο ο π. Νικόλαος Καλοσκάμης, όστις και άφησε τους νεοημερολογίτες να τον αποσχηματίσουν (κόψιμο της γενιάδος και των μαλλιών και αφαίρεσις του ράσου) ώστε να μπορεί ελύθερα να περιέρχεται τις οικίες των Πειραιωτών παλαιοημερολογιτών, και να τελεί ακολήτως (χωρίς τον φόβο της χωροφυλακής) τις βαπτίσεις και τους γάμους τωνς εις τας κατοίκων εκκλησίες των.
.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΡΧΕΙΟΥ